Resim yaparken uyulan kurallar ve kullanılan teknikler vardır. Bunlar eserin çeşidini ve anlatılma biçimini etkiler. Belli bir hikâyeye sahip olan resimler boyalar, fırçalar ve seçilen renklerle farklı isimler de alırlar. Kullanılan malzemelere göre isim alan teknikler ressamların tablolarının en belirgin özelliklerini oluştururlar.

Bilinen ve sıklıkla kullanılan resim teknikleri:

Suluboya Tekniği

Genellikle kağıt, kumaş, fildişi ve parşömen üzerine yapılır. Renklerin karıştırması ile değişik tonlar elde edilir. Sivri uçlu ve yumuşak fırçalar kullanılır. Düzeltme yapılamaması sebebiyle çok dikkatli olunması gerekir. Hızlı çalışılır ve çizim tekniğinin kuvvetli olması gerekir. Suluboya tekniğinin en büyük özelliklerinden birisi; şeffaf olmasıdır, bu yüzden konu çizilirken çok hafif çizgilerle çizilir veya sert kalemler kullanılır ya da çok az çizilir çoğu kısım doğrudan fırçayla çizilir.

Yağlıboya Tekniği

1500’lerden sonra Avrupa’da en çok kullanılan resim tekniği olarak karşımıza çıkar. Yağlı boya kağıt, keten bez, tahta ve karton üzerine sert kıl fırçaları ile sürülür. Tüplerde yer alan boyalar koyu haldedir, kalın tabakalar halinde sürülür. Boyaları keten ve gelincik yağı ile karıştırılır. Resimler bittikten sonra verniklenir. Fazla emici olmayan tabakalar üzerine yapılan resimler kurumaya bırakılır.

Fresk Tekniği

İtalyanca “fresco” (taze) kelimesinden gelmedir. Geniş duvar resimlerine verilen isimdir. Freskin en gelişmiş devri Rönesans ve Barok‘tur. İtalya’da XVIII. yüzyıl sonunda Bizans formüllerine göre kullanılmaya başlanmıştır. Islak, taze bir kireç tabakası üstüne yapılır. Suda çözülen toz boyalar ile resim yapıldıktan sonra kireç tabakası ile birleşen boya kurur. Çok fazla detaya girilmeden yapılan ve uzaktan bakış açıları hesaplanarak dikkatlice oluşturulan eserlerdir. Fresk çalışması çabuk olmalıdır. Fazla detaya girişilemez sade konturla renklere ihtiyaç vardır.

Tempera Tekniği

16. yüzyıla kadar en çok kullanılan resim tekniği olan tempera yağlıboyanın gelişmesine kadar kullanılmıştır. Hızlıca kuruyan renklerle yapılan resimlerin üzerine vernik sürülerek parlaması sağlanır. Bal, yumurta sarısı ve incir sütü boyaları birbirine bağlayan maddelerdir. Verniklenince renkler çok parlak olur.

Guaj Tekniği

Saydam olmayan sulu boyalarla zamkın karıştırılması ile uygulanan yöntemdir. Ortaçağ’dan itibaren minyatürlerde kullanılmıştır. Guaj boya ile yapılan resimlerde konu önceden kurşun kalemi ile resim kağıdına çizilir. Renkler palete sıkılır ve karıştırılır. Renk karışımları iki veya üç renkten fazla kullanılmamalıdır. Hatalı boyanan kısmı kurumadan düzeltme şansımız vardır.

Pastel Tekniği

Sert kalemle çalışan Hans Holbein ile XVI. yüzyılda başlamıştır. Pastel kalemleri kullanılarak kâğıda ya da özel bir bez üzerine yapılır. Boyanın yumuşak olması nedeniyle istenildiği gibi birbirine karıştırılabilir ve yayılabilir. Rokoko devri Fransız sanatında sık görülür. Pastel çok hafif, zarif bir tekniktir.

Siyah – Beyaz Resim

Siyah çini mürekkebi ya da siyah guaj boya ile uygulanan resim tekniği siyah lekelerin beyaz kağıt üzerine dengeli şekilde dağıtılmasına dayanır. Mürekkep sulandırılmadan çalışılır ve kağıt ıslatılmaz. Açık yerlerde doğrudan kağıdın beyazlığından yararlanılır. Koyu yerler mürekkeple boyanırken gri yerlerde de çizgi kullanılır. Kolay ve uygulanması zevkli bir tekniktir.

Lavi Resim

Çini mürekkebinin sulandırılmasıyla yapılan bir çalışmadır. Tek renk suluboya da kullanılabilir. Konu kağıda hafifçe çizilir ya da çizilmeden de çalışılabilir. Sonra kağıt hafifçe nemlendirilir. Kağıttaki fazla su süngerle alınır. Açık ve geniş alanlar önce boyanmalıdır. Kağıt kuruduğu zaman sünger ya da pamukla tekrar nemlendirilebilir.

Mum Boya Kazıma Tekniği

Çizgi ve doku ile oluşturulur. Kâğıdın tamamı boyandıktan sonra yüzeyin tamamı siyah boya ile kaplanır. Makas, çivi, iğne gibi ince uçla bir aracın yardımıyla siyah yüzeyi çizerek, yer yer tarayıp kazıyarak alttaki dokunun ortaya çıkması sağlanır.